محمدرضا بهرامی؛ مردی که «یاس» را به پناهی برای بیماران تبدیل کرد
کرمان- مهرکریمان نیوز/ در دل شهر کرمان، آدمهایی زندگی میکنند که بودنشان مثل اکسیژن است؛ بیادعا، بیصدا، اما همهجا حاضر. «محمدرضا بهرامی» یکی از همانها بود. مردی که هر جا دل شکستهای بود، سر میرسید؛ هر جا بیمار بیپناهی با چشمان خسته، به سقف خیره مانده بود، نامش آرامش میآورد.
در کرمان، وقتی نام محمدرضا بهرامی به میان میآید، کمتر کسی صرفاً به جایگاه اقتصادی یا موقعیت مدیریتیاش فکر میکند. نام او، یادآور دستهای گشوده برای یاریدادن، صدای آرام در دل بحرانها و چهرهای همدل در جمع بیماران است. او نه فقط یک فعال اقتصادی یا مدیر موفق، بلکه در معنای دقیق کلمه، یک «خادم» بود؛ خادمی برای بیماران، محرومان، و مردمانی که امیدشان را در ناامیدیِ بیماری جستوجو میکردند.
**مردی در کنار بیماران، نه پشت میزهای مدیریتی
محمدرضا بهرامی در تمام سالهای فعالیت خود، نشان داد که میتوان در رأس نهادهای اقتصادی ایستاد، اما قلب را در تپشهای مردم نگاه داشت. اگرچه او ریاست جامعه هتلداران کرمان و نایبرئیسی اتاق بازرگانی استان را بر عهده داشت، اما جایی که نامش بیشتر تکرار میشد، نه تالارهای بازرگانی که اتاقهای درمان و راهروهای انجمن خیریه یاس بود؛ همان جایی که بیماران مبتلا به سرطان، برای زندهماندن دست به دامن هر روزنهای از امید میشدند.
**حضور فعال و بدون تشریفات در خیریه یاس
محمدرضا بهرامی مدیرعامل انجمن خیریه یاس کرمان بود؛ او معتقد بود که خیریه، جایی برای خودنمایی نیست. در جلسات داخلی انجمن، مانند دیگر اعضا مینشست، شنونده بود، مشورت میداد، و گاه شخصاً امور مددکاری را پیگیری میکرد.
او برای بیماران تنها یک امضا نبود. بسیاری از خانوادهها از حضور مستقیم او در جریان درمان عزیزانشان یاد کردهاند؛ از پرداختهای بیمنت، از پیگیری تلفنی تا ساعتهای غیراداری، از هماهنگی با مراکز درمانی، از خرید داروهایی که کمیاب بود.
**نگاهی انسانی و جزئینگر
روحیهی مرحوم بهرامی در کمکرسانی، فراتر از کلینگری بود. او معتقد بود که خیریه زمانی مؤثر خواهد بود که هر پرونده، نه یک عدد، بلکه یک انسانِ درگیرِ درد دیده شود. بارها تاکید میکرد که «نباید اجازه بدهیم بیمار، نگران هزینه باشد؛ بگذارید او فقط با بیماری بجنگد، نه با فقر.»
در بسیاری از موارد، بدون اینکه نامی از خود ببرد، بدهیهای بیمارستانی بیماران صعبالعلاج را پرداخت میکرد. بسیاری از افراد مرتبط با انجمن بارها گفتهاند که محروم بهرامی بهطور شخصی در تماس با داروخانهها، آزمایشگاهها و مراکز درمانی، ضمانت مالی بیماران را برعهده میگرفت؛ حتی اگر آن بیمار را برای اولینبار میدید.
**مؤسسهای که با او جان گرفت
خیریه یاس کرمان پیش از مدیریت مرحوم بهرامی نیز فعال بود، اما در دوره مدیریت او، این نهاد توسعهای بیسابقه را تجربه کرد. تعداد پروندههای مددجویی، میزان خدمات ارائهشده، سطح همکاری با پزشکان و مراکز درمانی و حتی اعتماد عمومی به انجمن، به شکل چشمگیری افزایش یافت.
او با بهرهگیری از ارتباطات حرفهایاش، بسیاری از پزشکان متخصص و مدیران بیمارستانی را به همکاری با یاس کرمان دعوت کرد. حتی برخی تجهیزات پزشکی که در مراکز دولتی قابلدسترسی نبود، به همت او تهیه شد و در اختیار بیماران قرار گرفت. این توسعه نه بر پایه تبلیغات، بلکه بر اساس اعتماد شکل گرفت.
**رابطهای زنده با مردم
شاید یکی از ویژگیهای برجسته محمدرضا بهرامی، زبان انسانیاش در مواجهه با مردم بود. او در مقابل مددجو، تاجر، کارمند یا مسئول، تغییر نمیکرد. ساده مینشست، ساده حرف میزد، اما عمیقاً شنوا بود. روایتهایی وجود دارد از بیمارانی که گفتهاند تنها لبخند و شنیدن دردشان توسط آقای بهرامی، برایشان کافی بود تا چند روز آرامتر زندگی کنند.
بهرامی در برخورد با خانوادهها، همواره حرمت انسانی را حفظ میکرد. در عمل، مشاور روانی، شنوندهی بیقضاوت و گاه حامی معنوی بود. او اعتقاد داشت کمک مادی، تنها بخشی از کار است؛ مهم آن است که بیماران، تنها نمانند.
**مهمانسرا؛ میراثی ماندگار به یاد پدر
یکی از مهمترین و ملموسترین نمودهای نگاه انسانی و دغدغهمند محمدرضا بهرامی در انجمن یاس، ساخت و راهاندازی مهمانسرای حاج اصغر بهرامی بود؛ اقامتگاهی که نه فقط مکانی برای اسکان، که پناهی برای صدها بیمار و خانوادههایشان در طول سالیان اخیر بوده است.
این مهمانسرا در اردیبهشت ۱۳۹۷ به بهرهبرداری رسید؛ در زمینی به مساحت ۲۴۸۸ مترمربع که پیش از آن با مشارکت جمعی از خیران خریداری شده بود و با تأمین کامل هزینههای ساخت و تجهیز آن توسط آقای بهرامی، به مرحله بهرهبرداری رسید. این بنا در جنب دفتر مرکزی انجمن، در بلوار ۲۲ بهمن، کنار کلانتری ۱۵ کرمان قرار دارد و اکنون به نام پدر مرحوم ایشان، «حاج اصغر بهرامی»، شناخته میشود.
پیش از راهاندازی این مجموعه، بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان که از شهرستانهای اطراف برای درمان به کرمان میآمدند، در شرایط بسیار دشواری همچون اقامت در چادر مقابل بیمارستانها یا کانکسهای حمایتی زندگی میکردند. آقای بهرامی با درک عمیق این رنج مضاعف، تصمیم گرفت زیرساختی شایسته برای اقامت این بیماران و همراهانشان فراهم کند؛ زیرساختی که تا امروز یکی از ستونهای حمایتی انجمن یاس به شمار میرود.
مهمانسرای حاج اصغر بهرامی با ۲۴ اتاق مستقل، ۶۰ تختخواب، و امکانات کامل رفاهی از جمله سرویس بهداشتی و حمام مجزا برای هر اتاق، آشپزخانه و سالن غذاخوری مرکزی، رختشورخانه، سیستم سرمایش و گرمایش مرکزی، نظافت روزانه و خدمات ۲۴ ساعته، در حال حاضر به صورت شبانهروزی و رایگان به بیماران و همراهانشان خدمات ارائه میدهد.
هر بیمار، در طول دوران درمان خود، با معرفینامه پزشکی، میتواند همراه با یک نفر از اعضای خانواده یا همراهان خود، به صورت کاملاً رایگان در این مجموعه اقامت داشته باشد و از صبحانه و ناهار رایگان نیز بهرهمند شود. بسته به نوع درمان، برخی از بیماران حتی تا یکونیم ماه بهطور مداوم در این مرکز اسکان دارند؛ بدون پرداخت هیچگونه هزینهای.
از زمان آغاز فعالیت این مهمانسرا تاکنون، بیش از ۶۵ هزار نفر از بیماران و همراهانشان از خدمات آن بهرهمند شدهاند؛ آماری که بهخوبی نشان میدهد این بنا تا چه اندازه در کاهش رنج بیماران و کاستن از بار روانی خانوادهها مؤثر بوده است.
ساخت این مهمانسرا، تنها یک پروژه عمرانی نبود؛ بلکه ادای دینی عمیق از سوی محمدرضا بهرامی به پدرش، و به همه پدرها و مادرهایی بود که فرزندانشان در سختترین شرایط به دنبال روزنهای از زندگی میگردند.
**حامی بیماران، حتی پس از درمان
یکی از نکات کمتر گفتهشده درباره نقش او در خیریه یاس کرمان، حمایت از بیماران پس از پایان درمان بود. برای بسیاری از خانوادهها، بیماری پایان راه نبود؛ بلکه آغاز دورهای سخت از بازگشت به زندگی عادی بود. محمدرضا بهرامی، با تأکید بر توانمندسازی و برای اشتغال خانوادههای آسیبدیده برنامهریزی کرد.
او نگاه کاملاً سیستمی به نیکوکاری داشت. به جای کمکهای مقطعی، به دنبال «حمایت ساختاری» بود. همین نگاه سبب شد یاس کرمان در مسیر حرفهای شدن، گامهای بزرگی بردارد.
**نگاهی جامع به مسئولیت اجتماعی
مرحوم بهرامی نگاه خاصی به مسئولیت اجتماعی داشت. برای او نیکوکاری، بخشی جدا از کار حرفهای نبود. هم در انجمن، هم در اتاق بازرگانی، هم در صنعت هتلداری، همواره تاکید داشت که «اگر از سودی که میبریم، سهمی به جامعه برنگردد، آن سود برکت نخواهد داشت.»
او بارها پیشنهاد داده بود که هر مجموعه اقتصادی، بخشی از درآمد خود را صرف حمایت از بیماران و نیازمندان کند؛ نه از سر اجبار، بلکه از سر همدلی.
به همین دلیل، بسیاری از فعالان اقتصادی کرمان، با تأثیر از او، در پروژههای خیریه مشارکت کردند.
** فقدانی سنگین برای یاس
درگذشت ناگهانی محمدرضا بهرامی در دهم مرداد ۱۴۰۴، شوکی سنگین برای مجموعه خیریه یاس کرمان و خانوادههای مددجویان بود. بسیاری از بیماران و همراهانشان، با شنیدن خبر فوت او، گفته بودند: «انگار یکی از اعضای خانوادهمان را از دست دادیم.»
روزهای پس از درگذشتش، دفتر خیریه حال و هوای دیگری داشت. کارکنان، بهسختی فعالیتها را پی گرفتند. اشک در چشمها، سکوت در اتاقها، و عکس چاپ شدهی او بر روی صندلی مدیرعامل ، تنها نشانههای حضور یک مدیر بیحضور بود.
**ادامه راهی روشن
پس از فوت محمدرضا بهرامی، بسیاری از نهادها، خیران و همکارانش بر ضرورت ادامه راه او تاکید کردند. از دلنگرانی درباره آیندهی خیریه گرفته تا پیشنهاد تأسیس بنیاد یا مرکز سلامت به نام او، همگی بیانگر تأثیر عمیق و ماندگار او بر جامعه بودند.
امروز، خیریه یاس بهعنوان یکی از نهادهای مؤثر کرمان در حوزه سلامت، با میراثی گرانبها مواجه است؛ میراثی که نهتنها مجموعهای از پروژهها، بلکه منش و نگرشی انسانمحور به نیکوکاری است.
محمدرضا بهرامی، بیش از آنکه یک نام در میان خیّران باشد، یک روش زیستن بود؛ زیستی همراه با درک درد انسانها، مسئولیتپذیری اجتماعی، و ایمان به اینکه دنیا جای بهتری میشود، اگر حتی برای یک نفر، امید خلق کنیم.
او رفت، اما راهش، نگاهش، منشاش، و آموزههای بیکلامش باقی مانده. در دل هر بیماری که امروز با حمایت خیریه یاس در حال درمان است، ذرهای از حضور او جاریست.
باید راهش را ادامه دهیم. باید یاس را زنده نگه داریم. باید خیر را « به سبک او » معنا کنیم:
بینام، بیمنت، با دل..
دلمان برایتان تنگ است
از همین حالا.
برای همیشه . . .
حدیث یزدیزاده
